Ο θρησκευτικός φανατισμός δημιουργεί ανούσιες διαιρετικές τομές


Η συζήτηση για το “μπάρμπεκιου” έξω από δομές φιλοξενίας προσφύγων, κατέδειξε με τον πιο διαυγή τρόπο, την υποκρισία των θρησκευτικά φανατισμένων. Αυτοί, οι οποίοι διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους, όταν η Ένωση Άθεων διοργάνωνε μπάρμπεκιου την Μεγάλη Παρασκευή είναι οι ίδιοι, που επικροτούν τα μπάρμπεκιου, για την πρόκληση ενόχλησης στους μουσουλμάνους πρόσφυγες. Αναγνωρίζουν την βλασφημία και την πρόκληση του θρησκευτικού αισθήματος, μόνο όταν αφορά τους ίδιους, ενώ είναι πρόθυμοι να προβούν στις ίδιες πρακτικές όταν αφορά αλλόθρησκους.

Η αλήθεια είναι, πως η κατάποση κρέατος από τρίτο πρόσωπο δεν δικαιολογείται δια του ορθού λόγου να προκαλεί ψυχική οδύνη, καθότι δεν επηρεάζει σε πρακτικό επίπεδο την ζωή του ενοχλημένου. Επίσης, είναι αληθές είναι ότι η εκούσια προσπάθεια πρόκλησης αρνητικών συναισθημάτων σε κάποιον άλλον άνθρωπο ακόμα και με πράξεις δίχως πρακτικό αντίκτυπο, δείχνει παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης. Γι' αυτό εξάλλου, υπάρχει το κοινωνικό επίπεδο, όπου ο καθένας κρίνει με τον δικό του αξιακό κώδικα και το δικανικό επίπεδο, στο οποίο οι συμπεριφορές κρίνονται από το νόμο.

Και στα δύο επίπεδα, συναντούμε εγγενείς αντιφάσεις στην στάση αρκετών πολιτών και πολιτικών. Παρότι λοιπόν, αρκετοί συμπολίτες μας δεν έχουν εκφράσει ποτέ οποιαδήποτε αντίθεση στην εκκοσμικευμένη και θεσμική εξουσία της εκκλησίας, με συνέπεια να αποδέχονται την πίστη σε μεταφυσικές υπάρξεις και τη νομική της κατοχύρωσή της, δεν φέρονται να το αποδέχονται την ίδια συνθήκη για το ισλάμ. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι πρόσφατα η Υπουργός Παιδείας κ. Νίκη Κεραμέως υποστήριζε την ανάγκη να καλλιεργείται το θρησκευτικό αίσθημα από το κράτος, ενώ άπαντες οι βουλευτές της ΝΔ, με εξαίρεση την Φωτεινή Πιπιλή, έχουν ορκιστεί με θρησκευτικό όρκο .

Ενόσω λοιπόν, αρκετοί πολίτες και πολιτικοί αντιλαμβάνονται το θρησκευτικό αίσθημα ως κάτι σημαντικό, στην περίπτωση των “μπάρμπεκιου” θεωρούν απαράδεκτο το θρησκευτικό αίσθημα ενός ανθρώπου να θέτει εμπόδια στην ελεύθερη κατάποση χοιρινού κρέατος και άρα στην αυτόνομη βούληση. Συνεπώς, ευαισθησία τους για την προστασία της αυτόνομης βούλησης αφορά μονάχα το ισλαμικό δόγμα. Δεν είναι λοιπόν παράλογο, κάποιος να υποθέσει ότι η το επιχείρημα της αυτονομίας και της αυτοδιάθεσης είναι πρόφαση, για την επικάλυψη του θρησκευτικού φανατισμού ορισμένων πολιτών και πολιτικών.

Και φυσικά, μέσα από αυτές τις εξελίξεις γίνεται φανερό, πως ο θρησκευτικός φανατισμός δημιουργεί ανούσιες διαιρετικές τομές εντός της κοινωνίας και αποπροσανατολίζει από τα μείζονα και πρακτικά ζητήματα.

Πηγή: Rosa