Κλίμα πολέμου με το προσφυγικό δράμα σε εξέλιξη


Η προσφυγική κρίση που εκδηλώνεται τις τελευταίες μέρες στον Εβρο και στον θαλάσσιο χώρο που περιβάλλει τη χώρα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η τουρκική εισβολή στη Συρία, οι συγκρούσεις στην Ιντλίμπ με τις ρωσοσυριακές δυνάμεις και η γενικότερη πολιτική Ερντογάν, ο οποίος δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα για να προωθήσει τα γεωπολιτικά σχέδια της χώρας του, αργά ή γρήγορα θα έφερναν την Ελλάδα αντιμέτωπη με ό,τι συμβαίνει σήμερα.
Ολα αυτά ήταν επίσης αναμενόμενα αν αναλογιστούμε ότι δεν υπάρχει κοινή ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στο προσφυγικό κι ότι κάθε χώρα-εταίρος φροντίζει να απομακρύνει το πρόβλημα από τα σύνορά της. Μάλλον ματαιοπονούν όσοι ελπίζουν σε κάποια εκδήλωση ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Κι αυτό αποδεικνύεται εύκολα αν αναλογιστεί κανείς ότι η γερμανική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει την πολιτική των ανοιχτών συνόρων που είχε το 2015 και η οποία επέτρεψε τη μεταφορά στην Ευρώπη ενός εκατομμυρίου προσφύγων. Τώρα δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα επιτρέψει να ξαναγίνει το ίδιο.
Είναι φανερό πως έχουμε μείνει μόνοι μας. Οπως εξίσου φανερό είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη απέναντι στο πρόβλημα.
Αφού το υποτίμησε ως αξιωματική αντιπολίτευση και το παρουσίασε ως δημιούργημα της προηγούμενης κυβέρνησης, αφού αδράνησε για πάνω από εφτά μήνες κάνοντας πως δεν βλέπει την καταιγίδα που έρχεται, τώρα τρέχει να φυλάξει τα σύνορα με στρατό και αστυνομία, ενώ λίγες ημέρες πριν έστειλε τα ΜΑΤ στα νησιά για να ξυλοφορτώσουν τους εκεί κατοίκους, να τους αποκαλούν τουρκόσπορους και να καταστρέψουν περιουσίες.
Υπάρχει στ' αλήθεια τίποτε απ' όλα αυτά που να δείχνει σοβαρή πολιτική τακτική και στρατηγική στην αντιμετώπιση και διαχείριση του προσφυγικού; Υπάρχει πουθενά, έστω και κατ' ελάχιστον, πρόβλεψη και σχεδιασμός;
Το προσφυγικό είναι ένα πρόβλημα που υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει για πολύ καιρό ακόμα. Αγνωστο μέχρι πότε. Στην αντιμετώπισή του υπάρχουν δύο γραμμές. Αυτή του διεθνούς δικαίου και της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η άλλη της βίαιης αποτροπής, των σιδερόφραχτων συνόρων, των κλειστών κέντρων κράτησης και όσων άλλων προτείνουν ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις. Η πρακτική της κυβέρνησης γέρνει προς τη δεύτερη λύση. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα μακροχρόνια για την ελληνική κοινωνία.