Ιστορική ευκαιρία για ριζικές μεταρρυθμίσεις στην αστυνομία των ΗΠΑ



Πέρασαν δύο εβδομάδες και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό. Η δολοφονία του George Floyd αποτελεί την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν είναι ο πρώτος μαύρος που πέφτει νεκρός από τα χέρια της αστυνομίας και  σίγουρα δεν θα είναι ο τελευταίος αν συνεχίσουν έτσι τα πράματα.

Τι και αν πέρασαν πέντε δεκαετίες από εκείνες τις σκοτεινές εποχές της Κου-Κλουξ-Κλαν που με τις ευλογίες των τοπικών αρχών δολοφονούσαν Αφροαμερικανούς, σήμερα ο ρατσισμός απέναντί τους παραμένει ως ακραίο φαινόμενο και μάλιστα σε υψηλά ποσοστά. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν υπάρχει (επίσημα τουλάχιστον) η ομάδα με τις λευκές κουκούλες. Η αστυνομικές αρχές δεν διστάζουν να δείχνουν το σκληρό πρόσωπό τους απέναντι στους μαύρους όταν τους συλλαμβάνουν αγνοώντας πλήρως για τα δικαιώματα τους και την σωστή μεταχείρισή τους ως κρατούμενους. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν και προσωπικές διαφορές, κυρίως όταν μιλάμε για τοπικά περιστατικά. Το FBI δεν απέκλεισε να συμβαίνει το ίδιο και στην περίπτωση του George Floyd και του αστυνομικού Derek Chauvin στην Minneapolis.

Η πολιτεία ανέκαθεν έκανε τα στραβά μάτια στην κατάχρηση εξουσίας και η παρέμβαση εισαγγελέα γινόταν μόνο όταν ένα περιστατικό είχε βιντεοσκοπηθεί και δινόταν στη δημοσιότητα. Δεν είναι κρυφό πως οι ανώτεροι αξιωματικοί ενθαρρύνουν την κατάχρηση εξουσίας ειδικά σε περιοχές που είναι πολλοί μαύροι ή λατίνοι με το πρόσχημα ότι μπορεί να δεχθούν πρώτοι πυρά καθώς στις ΗΠΑ η οπλοκατοχή δεν αποτελεί αδίκημα. Ωστόσο το ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων είναι βάρβαρες συλλήψεις με τα θύματα να είναι άοπλα. Όπως και ο Floyd που ικέτευε για τη ζωή του φωνάζοντας «Ι can't breath» έτσι και πολλοί ακόμη έπεσαν νεκροί επειδή ήρθαν αντιμέτωποι με το γράμμα του νόμου.

Εν έτει 2020 είναι απαράδεκτο να μιλάμε ακόμα για τα βασικά δικαιώματα όσων συλλαμβάνονται και είναι απροστάτευτοι. Οι συνεχείς εξεγέρσεις είναι η κραυγή αγωνίας και οργής όσων δεν μπόρεσαν να μιλήσουν όλα αυτά τα χρόνια. Σε καμία περίπτωση δεν επικροτώ τις λεηλασίες, όμως όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ψυχές που πέφτουν η μια πίσω από την άλλη και υπάρχει ανοχή από την κοινωνία, τότε τα πράγματα είναι σοβαρά. Οι ΗΠΑ έχουν ιστορική ευκαιρία να κάνουν ριζικές μεταρρυθμίσεις στο σύστημά τους για την πολιτική της αστυνομίας.

Φυσικά αυτές οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να συνδυαστούν με ένα πακέτο νέων νόμων, όπως η κατάργηση της οπλοκατοχής για τους απλούς πολίτες. Από πλευράς αρχών οι αστυνομικοί θα πρέπει να εξετάζονται συνεχώς από νευρολόγους και ψυχιάτρους ώστε να εξασφαλίζεται η ψυχραιμία τους σε δύσκολες καταστάσεις και όχι να πράττουν εν θερμώ φτάνοντας στα άκρα. Επίσης οι αστυνομικοί που έχουν ιστορικό ακραίων συμπεριφορών να απολύονται και όχι να τίθενται σε διαθεσιμότητα και να επιστρέφουν μόλις το περιστατικό έχει ξεχαστεί.

Όλα αυτά βέβαια δεν μπορεί να τα περάσει η παρούσα κυβέρνηση. Ο πρόεδρος Trump δείχνει να το απολαμβάνει και συνεχίζει τις εμπρηστικές δηλώσεις. Διαλύει τα πλήθη με την βοήθεια των στρατιωτικών δυνάμεων έχοντας διχάσει την Αμερικανική κοινωνία πιο πολύ από ποτέ. Ο ίδιος γνωρίζει ότι έχει φθαρεί πολιτικά στο θέμα της αντιμετώπισης της πανδημίας και τώρα ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα κατηγορώντας τους ταραξίες και τους κυβερνήτες της κάθε πολιτείας για ανικανότητα προσπαθώντας να κρύψει τη δική του. Όταν απειλείς ότι θα κατεβάσεις το στρατό στους δρόμους ή όταν επιτίθεσαι στον κόσμο με κροτίδες κρότου λάμψης μόνο και μόνο για να κάνεις επίδειξη δύναμης δεν σου φταίει κανείς άλλος, παρά μόνο εσύ.

Ο Trump δυναμιτίζει το κλίμα καθημερινά και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα ακολουθήσει. Ως γνωστόν, στο χάος δεν γίνονται προβλέψεις και ο ίδιος ποντάρει σε αυτό. Οι Δημοκρατικοί κινούνται σχετικά συντηρητικά στο κομμάτι της αντιπολίτευσης καθώς γνωρίζουν ότι ένα λάθος τους μπορεί να κοστίσει δημοσκοπικά. O Joe Biden βλέποντας πλέον διψήφια υπεροχή κατά του Trump αφήνει τις εξελίξεις να κυλήσουν περιμένοντας τις εκλογές του φθινοπώρου. Ωστόσο η εκλογική μάχη δεν θα είναι εύκολη. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το κοινό του προέδρου των ΗΠΑ και το σύστημα που έχει θρέψει με δισεκατομμύρια δολάρια για να τον σπρώξει όταν χρειαστεί.


* Του Γιώργου Δημητρόπουλου, Opinion Writer