Ο φασισμός εξακολουθεί να λειτουργεί σαν γάγγραινα στην ελληνική κοινωνία


Το Φλεβάρη του '16 πετούσαν γουρουνοκεφαλές στη Σκύδρα για να μην μπουν οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες στο στρατόπεδο. Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου καταλάμβαναν το σχολείο στο Ωραιόκαστρο  για να μην πάνε να κάνουν μάθημα εκεί τα προσφυγάκια. Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, επιτέθηκαν και χτύπησαν με ρόπαλα παιδάκια που έπαιζαν στην αυλή του Ξενώνα Φιλοξενίας όπου ζούσαν. 
Ανάμεσα σε αυτά τα χρόνια, στη Σάμο και τη Χίο έξαλλες Ελληνίδες μάνες, συνοδευόμενες από  μπαμπάδες της ίδιας καταγωγής που στέκονταν τσίφτικα στα δυο τους πόδια, εξεγέρθηκαν αγανακτισμένοι για να κρατήσουν καθαρό από ξένους το δικό τους σχολείο. Στην Χίο ξανά και στην Κω, σεπτοί εκπρόσωποι του Χόμο Σάπινες πήραν τα ρόπαλά τους για να κυνηγήσουν πρόσφυγες και όσους τους υπερασπίζονται. Στη Μυτιλήνη, τον Απρίλιο του 2018, τρεις σύνδεσμοι οπαδών μαζί με εκστασιασμένο λαό του νησιού έστησαν ένα βίαιο πογκρόμ στην κεντρική πλατεία της πόλης ενάντια σε πρόσφυγες που διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες στη Μόρια. 

Φυσικά ποτέ η έκσταση αυτού του λαού δεν ασχολήθηκε με αυτές τις συνθήκες κράτησης -ήταν απασχολημένος να χρεώνει ένα 20άρικο τη φόρτιση των κινητών και 200 ευρώ τη μεταφορά από την ανατολική όχθη του νησιού στην πρωτεύουσα.  Χθες έστησαν καρτέρι σε βασανισμένους ανθρώπους χωρίς βιος, χωρίς σπίτι, χωρίς καμία ασφάλεια στα Βρασνά.

Ζούμε ανάμεσά τους χρόνια τώρα. Είναι οι ίδιοι που κάτω από την είδηση ότι το λιμενικό δολοφόνησε ένα παιδί 3 χρονών διεμβολίζοντας τη βάρκα που το μετέφερε σχολίασαν σήμερα «Ας ελπίσουμε να είναι καλά στην υγεία τους οι λιμενικοί μας». Οι ίδιοι που δεν θα αναρωτηθούν ποιος θα πάει στη μάνα του 3χρονου παιδιού, που παραμένει τυλιγμένη στα ισοθερμικά για να επιστρέψει σε κανονική θερμοκρασία για να της ανακοινώσει ότι το αγόρι της πέθανε. 

Ψήφισαν Χρυσή Αυγή το 2012 και ξανά το 2015 γιατί δεν πίστεψαν τη συνωμοσία που έστησαν γύρω της, αλλά τώρα που πάει για φούντο στήριξαν περήφανα Νέα Δημοκρατία. Τους είδαμε να ξεδίνουνε στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία με μεγάλα γαλανόλευκα φαλλικά σύμβολα στο χέρι κραυγάζοντας το αυτοαναφορικό μίσος τους για όποιον νιώθουν πιο αδύναμο από αυτούς και τρέμουν μην τους τραβήξει προς τα κάτω. Τους ακούμε να βλέπουν παντού συνωμοσίες, προδοσίες και σε στιγμές κεφιού σωτήρες. Τους βλέπουμε να στρέφουν το βλέμμα σε όποια χυδαιότητα δεν τους βλάπτει στο παχύ τους έντερο. Κάθε Κυριακή τους κοιτάμε να βγαίνουν από την εκκλησία και ξέρουμε ότι με την πρώτη ευκαιρία θα επιδείξουν τα χριστιανικά τους δάκρυα τα οποία θα τρέχουν ποτάμι από τα κοφτερά χριστιανικά δόντια τους. 

Ζήσαμε πολλά χρόνια με την στρεβλή ιδέα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι θύματα των περιστάσεων και των κοινωνικών δομών, ότι θα αρκούσε ένας άλλος κόσμος για να τους αλλάξει. Ζήσαμε πολλά χρόνια με την στρεβλή ιδέα ότι ο μόνος εχθρός είναι οι συνθήκες που δημιουργούν τα σκατά, ότι ο λαός ποτέ δεν είναι κακός από μόνος του. 

Είναι καιρός να μετανιώσουμε για αυτή την παραμυθένια φαντασίωση, να διώξουμε από τα μυαλά μας τον ιδεασμό της παρεξήγησης. Οι κοινωνίες προχωράνε με συγκρούσεις. Αν δεν συγκρουστούμε ευθέως με όλον αυτόν τον εσμό που παράγει πολιτική χέζοντας κάθε ανθρώπινη έννοια καλής πίστης, κάθε διαδικασία χειραφέτησης θα είναι ανάπηρη. 

Ο φασισμός εξακολουθεί να λειτουργεί ως γάγγραινα στην ελληνική κοινωνία. Ή τον ξεριζώνουμε ή μας σκοτώνει. Είναι αστείο να πανηγυρίζουμε για τη διάλυση της Χρυσής Αυγής όταν ο λόγος της έχει κάνει μετάσταση σε κάθε ελληνικό κωλοχώρι, στη λειτουργία του Κράτους, στην επιθετικότητα των αντιδραστικών. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε κάθε έναν και κάθε μία που κουβαλά αυτή την αντίληψη, χωρίς ανοχή, χωρίς σχετικοποιήσεις και χωρίς εξαιρέσεις. Οι κοινωνίες έχουν ενδιαφέρον μόνο όταν διχάζονται. 

Ας γίνουμε φαζαριόζοι φορείς αυτού του διχασμού. Χωρίς τύψεις.

Πηγή: Γιάννης Ανδρουλιδάκης (fb)