Κατερίνα Ελοσίτου: Λυτρωτικό και θεραπευτικό το θέατρο


Σημαντική μουσικός με ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό, το οποίο περιλαμβάνει από τη συνεργασία της με την Ορχήστρα των Χρωμάτων του Μάνου Χατζιδάκι μέχρι δραματοθεραπευτικές παραστάσεις, αυτή την περίοδο συνθέτει πρωτότυπη μουσική για το έργο του Πολενάκη, στο οποίο η Ιωάννα Μυλωνά και η Μαρία Ροβάκη θα ζωντανέψουν τη μορφή της θρυλικής ποιήτριας, Έμιλυ Ντίκινσον. Μαζί τους στη σκηνή του θεάτρου 104, ο Kωνσταντίνος Δανίκας σ' ένα ρόλο έκπληξη.
Ο λόγος για το έργο του βραβευμένου συγγραφέα, «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον», σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Φίλιππα. Λίγο πριν καθίσει πάλι στο πιάνο της, η Κατερίνα Ελοσίτου μας μιλάει μ' αφορμή την παράσταση.
Έχετε γράψει πρωτότυπη μουσική και παίζετε ζωντανά πιάνο στην θεατρική παράσταση «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλι Ντίκινσον». Πώς είναι αυτή η εμπειρία;
Θα έλεγα ότι είναι μία εμπειρία που τη βιώνω, κάθε φορά που παίζουμε, και διαφορετικά.Τα κείμενα της παράστασης, το έργο του Σ. Πολενάκη, σε συνδυασμό με τα ποιήματα της Ντίκινσον, γίνονται κάτι σαν ένα μαγικό κουτί που κάθε φορά ανοίγοντάς το, έρχονται σχεδόν αβίαστα διαφορετικές σκέψεις,συγκινήσεις κι αισθήσεις.
Τι ρόλο παίζει η μουσική στην παράσταση;
Ο ρόλος της μουσικής, όπως πάντα άλλωστε στις παραστάσεις, είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος. Μία διαφορετική ανάγνωση του κειμένου, μέσα από τις αισθήσεις που προκαλεί το περιβάλλον της μελωδίας. Εμείς οι μουσικοί κωδικοποιούμε μουσικά τις λέξεις και με κάποιο τρόπο τις προσαρμόζουμε στην ίδια την περιγραφή του έργου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε αυτή τη παράσταση. Προκαλώ τις αισθήσεις μέσα από τη μουσική, έτσι ακριβώς όπως αυτές ήρθαν σε μένα όταν διάβασα το έργο.
Τι σας γοητεύει στη ζωή της Έμιλι Ντίκινσον;

Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι η δύναμή της. Τα συναισθήματα βρίσκονται στη κόψη του ξυραφιού κι όμως τίποτα δεν είναι ικανό να σταματήσει τη δημιουργικότητά της, την αλήθεια της και το θάρρος της να οραματίζεται χωρίς όρια.
Η παράστασή σας είναι βασισμένη στο έργο του Σταμάτη Πολενάκη. Ποιες αλλαγές ή προσθήκες έχετε κάνει εσείς;
Αλλαγές δεν υπάρχουν, προσθήκες στη λογική της υποκειμενικής αντίληψης του έργου σίγουρα υπάρχουν. Ας πούμε ότι ο καθένας από μας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, μουσικός, φέρει τις προσθήκες που του αναλογούν για να δώσει τη δική του πρόταση σ'αυτή τη παράσταση.

Πείτε μας δύο λόγια για την ομάδα Δοκιμή:

Η ομάδα Δοκιμή δημιουργήθηκε πριν δύο χρόνια και μέτρησε τις δυνάμεις της στη πρώτη παράσταση που κάναμε στο θέατρο «Το Τρένο στο Ρουφ». Πήγαμε πολύ καλά συνολικά κι αυτό μας έδωσε ώθηση να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα μας. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα και πλέον συνεργάζομαι με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους: τον Δημοσθένη Φίλιππα, τη Μαρία Ροβάκη και την Ιωάννα Μυλωνά.
Έχετε συνεργαστεί με τον ψυχίατρο και σκηνοθέτη Λάμπρο Γιώτη σε δραματο-θεραπευτικές παραστάσεις, σε ασθενείς με ψυχικές διαταραχές. Τι αποκομίσατε από αυτή την εμπειρία;
Η συνεργασία μου με τον ψυχίατρο και σκηνοθέτη Λάμπρο Γιώτη μου έδωσε πραγματικά πάρα πολλά. Μαζί κάναμε παραστάσεις και σε θέατρα για το ευρύ κοινό και σε πλαίσια για ψυχικές διαταραχές. Και στις δύο περιπτώσεις διαπιστώνει κανείς πως είναι κάτι παραπάνω από θεραπευτική η τέχνη.Είναι λυτρωτική και όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο σε αυτού του είδους το θέατρο (διαδραστικό), η λύτρωση συμβαίνει και στις δύο πλευρές, τόσο σ'εμάς, πάνω στη σκηνή, όσο και στους θεατές. Μοναδική εμπειρία!
Μπορεί τελικά η Τέχνη να μας σώσει;
Η τέχνη μπορεί να σώσει αλλά μπορεί και να εκθέσει παραπάνω απ'όσο αντέχει κάποιος. Νομίζω πως από τη στιγμή που μέσω αυτής, διεγείρονται συναισθήματα, είναι μοιραίο για τον καθένα να παίρνει το μερίδιο σωτηρίας που του αντιστοιχεί.
 Αν ξεχωρίζατε κάποιες στιγμές από τη μέχρι τώρα πορεία σας, ποιες θα ήταν αυτές;
Η συνεργασία μου με τον σπουδαίο μουσικό και ενορχηστρωτή Τ. Καρακατσάνη και με τον ψυχίατρο και σκηνοθέτη Λ. Γιώτη μου έδωσαν σίγουρα ξεχωριστές και ιδιαίτερες στιγμές. Στην πρώτη περίπτωση, πολύ νέα, στα πρώτα μου βήματα, παρακολουθώντας από κοντά πως στήνεται η μουσική για το θέατρο, πως πλάθεται βήμα-βήμα και στη δεύτερη περίπτωση η βιωματική εμπειρία, η παρατήρηση του εαυτού μου και των θεατών, μέσω του μουσικού αυτοσχεδιασμού και θεάτρου.
*Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, από την ομάδα ΔΟΚΙΜΗ, στο Θέατρο 104
Πηγή ΕφΣυν