Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης ΣΥΡΙΖΑ: Προσοχή, τοίχος!



Θα μπορούσε να ήταν και «προσοχή, γκρεμός», ωστόσο υπάρχει ακόμη χρόνος για να μην κάνουμε το απονενοημένο βήμα.

Η τελευταία ενημέρωση αφορά στην Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, που αριθμεί τον ιλιγγιώδη αριθμό των...695 μελών! Στην καλύτερη θυμίζει συνέδριο του κομμουνιστικού κόμματος Κίνας, στη χειρότερη μοιάζει προκαταβολικά με μια κακοπαιγμένη παράσταση, με τα πιο έμπειρα και διεισδυτικά μάτια - και είναι πολλά - να νιώθουν δικαίως ότι τέτοιες επιλογές οδηγούν σε αδιέξοδο.

Προς τι αυτός ο αριθμός, στον οποίο εντάσσονται και άνθρωποι χωρίς καμία πολιτική παρακαταθήκη, χωρίς καμία προσφορά στο χώρο, όχι απαραίτητα κομματική - αυτό είναι το λιγότερο - αλλά συλλογική, μοναχική ενίοτε, αλλά πάντοτε μαχητική και επίμονη, ειδικά τα πολύ δύσκολα χρόνια από το 2010 και μετά.

Πολλοί που πύκνωσαν τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ και τράβηξαν κουπί σε διαφορικά επίπεδα, σε διαφορετικούς, αλλά απαιτητικούς μικρόκοσμους, αναρωτιούνται σήμερα που πηγαίνει το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Πέντε μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, τη συντριβή των ευρωεκλογών και ειδικά των αυτοδιοικητικών, και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να μην έχει πάρει χαμπάρι τι έγινε τότε, γιατί έγινε αυτό που έγινε και επίσης που πάει η παράταξη από εδώ και πέρα.

Πέντε μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, τη συντριβή των ευρωεκλογών και ειδικά των αυτοδιοικητικών, καμία απολύτως αυτοκριτική, καμία διάθεση για μελέτη των λαθών στη στρατηγική και στα πρόσωπα, στα πισωγυρίσματα και στην ατολμία που κόστισαν. Λες και όλα πήγαν καλά σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, και απλώς αυτό που έλειπε ήταν μια διαδικτυακή πλατφόρμα και ένα σλόγκαν για να φανεί ότι κάτι γίνεται, κάτι κινείται. Λες και δεν γνωρίζουν όλοι και όλες ότι το 31,59% των εθνικών εκλογών ήταν «αποτέλεσμα Τσίπρα» και όχι «αποτέλεσμα ΣΥΡΙΖΑ».

Και τώρα ετοιμάζεται μια Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης που ούτε αντικείμενο συζητήσεων έχει, ούτε γνωρίζουμε τι ακριβώς θα «ανασυγκροτήσει», ούτε γιατί συμμετέχουν τόσοι πολλοί, ειδικά όταν η ηγεσία έχει επιλέξει «άνοιγμα» στην κοινωνία, επαφή με τους πολίτες, γείωση με τον «κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ», όχι καπετανάτα, πελώρια, δυσκίνητα, άτυπα, μη εκλεγμένα όργανα.

Φαίνεται όμως ότι ούτε η σημερινή Κεντρική Επιτροπή δεν αρκεί, γιατί και εκεί η φοβικότητα, η επιφυλακτικότητα και η συστολή να ειπωθούν τα πράγματα με τους όνομά τους επικρατεί έναντι την ανάγκης για «ξεμπούκωμα», για κουβέντα, για παραγωγικές αντιπαραθέσεις. Αντιπαραθέσεις οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω διοχετεύονται μέσω τρίτων σε σάιτ και αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, πολιτικοποιώντας δήθεν μια μη πολιτικοποιημένη διαδικασία, καλύπτοντας εαυτούς πίσω από την ανωνυμία. Βλέπουν το καράβι να βουλιάζει, αλλά για να διατηρήσουν την θέση τους ή να μην φέρουν το βάρος ότι άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, κάνουν πίσω και προτιμούν τα πηγαδάκια.

Υπήρξε μια θυελλώδης Κεντρική Επιτροπή εν μέσω διαπραγματεύσεων, λίγο πριν τη διάσπαση το 2015. Ήταν στον Κεραμεικό. Μια Κεντρική Επιτροπή με πάθος, αλήθεια, συντροφικότητα, σκληρές αντιπαραθέσεις, αλλά πάνω από όλα δίψα και προσοχή για να διαφυλαχθεί όλο αυτό το κίνημα που στήριξε και ανέδειξε το ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία προς την διακυβέρνηση, αλλά και μετά, κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους των χρόνων της διακυβέρνησης. Έκτοτε, μετά τη συνθηκολόγηση του 2015, όλα μοιάζουν βουβά, με τη συγκολλητική ουσία για όσους δεν ήθελαν οφίτσια και καρέκλες να είναι η μάχη ενάντια στην καθημερινή λάσπη του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, στην αποκατάσταση των τεράστιων αδικιών των μνημονίων, στην υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνίας, στο πατριωτικό φρόνημα. Μέχρι και τις εκλογές του Ιουλίου αυτό κάναμε οι περισσότεροι, με προσωπικό κόστος, ακόμη και εάν ήδη βλέπαμε ότι το πλοίο άρχιζε να μπάζει νερά, ακόμη κι εάν στην πορεία νιώθαμε μόνοι και δεν μας άκουγε κανείς.

Πολλοί θα πουν ότι οι πολιτικές εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες και η αντιπαράθεση με τη κυβέρνηση Μητσοτάκη προέχει, ωστόσο αυτό είναι μια φτηνή δικαιολογία. Όταν πας σε ένα νέο πόλεμο χωρίς να έχεις αξιολογήσει τι δεν πήγε καλά στον προηγούμενο και ηττήθηκες κατά κράτος, τότε οι πιθανότητες να νικήσεις είναι ελάχιστες, αν όχι ανύπαρκτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τη διεύρυνση, αλλά δεν ξέρει τι διεύρυνση και εμβάθυνση θέλει, προς τα που, με ποιους και με ποιο τρόπο. Όλοι και όλες κοιτάνε και κοιτάμε τον Αλέξη Τσίπρα και πορευόμαστε με ορίζοντα την χαρισματική του προσωπικότητα, αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα. Δεν αρκεί όμως η προσωπικότητα του πολιτικού ηγέτη για να νικήσεις τις εκλογές, ούτε για να χτίσεις ένα μαζικό κίνημα από τα κάτω. Αρκεί για να σε κρατήσει μέσα στο παιχνίδι, μέχρι εκεί. Ο Τσίπρας είναι ικανός, δεν είναι σούπερμαν. Μόνος, μαζί με λίγους ακόμα για την ακρίβεια, τραβά κουπί σε ένα καράβι που δεν έχει πυξίδα.


Επικοινωνιακή στρατηγική δεν υπάρχει, πολλοί βουλευτές είναι αδιάβαστοι και ασυντόνιστοι, πλάνο για τα ΜΜΕ δεν υπάρχει, επιχειρηματίες είναι μαγκωμένοι να επενδύσουν μιντιακά στο ευρύτερο πολιτικό/ιδεολογικό χώρο της Αριστεράς - γιατί άραγε; - , τη στιγμή που δεν υπάρχει εικόνα από την κοινωνία, δεν τρέχουν δημοσκοπήσεις εσωτερικές, μιας και έγιναν όλα μπάχαλο. Ορατότητα δηλαδή μηδέν.

Θα ήταν ευχής έργο να μην γίνουν πρόωρες εκλογές, γιατί η κατάσταση εσωκομματικά θα γινόταν ακόμη χειρότερη, ακόμη πιο θολή και το κόμμα θα πιεζόταν τόσο πολύ, που οι συνέπειες θα ήταν ανυπολόγιστες. Η ήττα σε πρόωρες εκλογές, με τη σημερινή πορεία που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Όλα αυτά αποτελούν σκόρπιες σκέψεις, με πολλές άλλες να βρίσκονται ακόμα στο «σκληρό δίσκο», για ένα κόμμα που μετά τις εκλογές φαίνεται να έχει χάσει πλήρως την ταυτότητά και τον προσανατολισμό του. Για ένα κόμμα που ποτέ δεν άνοιξε επί της ουσίας στην κοινωνία, αλλά δέχθηκε απλόχερα τη στήριξή της σε πολύ σκληρά χρόνια. Το κακό είναι πως οι παθογένειες αυτές φαίνονται με γυμνό μάτι ακόμα και σε ανθρώπους που βρίσκονται πολύ μακριά από την Κουμουνδούρου και τον σκληρό πυρήνα του κόμματος, που δεν γνωρίζουν εσωκομματικά ζητήματα, ισορροπίες και λεπτομέρειες. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Άνθρωποι δηλαδή που δεν έχουν καθημερινή τριβή με το κόμμα, βλέπουν αυτήν την γύμνια σε όλα τα επίπεδα.

Η Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης λοιπόν έρχεται να προστεθεί σε αυτό το θολό τοπίο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Καμία αξιολόγηση, κανένα ουσιαστικό άνοιγμα, ειλημμένες, βιαστικές αποφάσεις, πολλοί άνθρωποι που ήρθαν να γεμίσουν θέσεις που δεν υπάρχουν, για να δείξουμε ότι δήθεν κάτι γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει άλλους καρεκλοκένταυρους, θέλει την κοινωνία, τον κάθε ένα από εμάς να συμμετέχει, να ακούγεται, να συνδιαμορφώνει την πορεία, την ταυτότητα, τις πολιτικές επιλογές και θέσεις του κόμματος. 

Η κοινωνία είναι απαιτητική. Και εάν άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί του ευρύτερου χώρου, όπως το ΚΙΝΑΛ και το ΜεΡΑ25 ή ακόμα και το ΚΚΕ δεν ήταν τόσα ανίκανοι να πλασαριστούν σε ένα σύγχρονο πολιτικό περιβάλλον, διαβλέποντας και αξιοποιώντας τις ευκαιρίες και τα κενά, τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ακόμη πιο δύσκολα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από κάπου, και πάει κάπου. Δεν είναι αφύσικο να παρέκκλινε στην πορεία ή στον προσανατολισμό του, θα δουλέψει και θα τον βρει. Εάν όμως έχασε το δρόμο του και την ταυτότητά του, όλη αυτή τη συλλογική εμπειρία που τον χαλύβδωσε και τον μεγάλωσε πολιτικά και εκλογικά αυτά τα χρόνια, και ψάχνει να τα βρει μέσα από παλιά και φθαρμένα υλικά, τότε δεν θα μπορέσει ποτέ να καταστεί αυτή η πλατιά αριστερή, προοδευτική δύναμη που θα προκαλέσει θεσμικές τομές στην κοινωνία, και θα σβήσει σταδιακά. 
   
*Kίνηση Διαλόγου για το Μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ