Ποδοσφαιρικός "αθλητισμός" στην Ελλάδα: Αποτροπιασμός, βία, δολοφονία


Ήταν πέναλτι πάνω στον Μακέντα; Εγώ λέω ότι ήταν, αλλά το τι λέω εγώ δεν έχει την παραμικρή σημασία. Για την οικονομία της συζήτησης και την αξία της δημοκρατίας, δέχομαι και την αντίθετη γνώμη, έστω κι αν την θεωρώ επικίνδυνα ακραία. 

Ένα πέναλτι πάνω, ένα πέναλτι κάτω, τρεις πόντοι πάνω, τρεις πόντοι κάτω, ας ασχοληθούν αυτοί που έμειναν να ασχολούνται. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι μας έμειναν; Ποιοι έγιναν πρωταγωνιστές στην εποχή της… κανονικότητας. Θα τους αραδιάσω εν τάχει..
Δεν ξέρω αν το ξέρετε αλλά στην Θεσσαλονίκη έπαιξε χθες (ακόμα ένα) ραντεβού θανάτου. Από εκείνα τα προγραμματισμένα (με ή χωρίς κανόνες) που στήνονται για την τιμή του… κουραδόκστρου. Για το τίποτα.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν παίξε, γέλασε. Δεν ήταν ένα απλό ραντεβού με ρόπαλα, λοστάρια, βόμβες κρότου λάμψης, μαδέρια, σιδερογροθιές, κράνη, μπουνίδια και μάχες σώμα με σώμα. Είχε και θάνατο.
Το συμβάν δεν έκανε τόσο θόρυβο όσο η δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου ή του Νάσου Κωνσταντίνου πιθανώς γιατί το θύμα είχε καταγωγή από την Βουλγαρία. Ε, και λοιπόν; Ίσα - ίσα το γεγονός ότι το θύμα επεισοδίων που αφορούν ελληνικές ομάδες δεν είναι Έλληνας θα πρέπει να προβληματίσει πολύ περισσότερο.
Δεν ξέρω αν το είδατε, αλλά σε ένα ντέρμπι κεκλεισμένων των θυρών, καταφέραμε να έχουμε και πάλι επεισόδια ανάμεσα σε οπαδούς που περίμεναν έξω από το γήπεδο και δυνάμεις της αστυνομίας. Εντελώς αναίτια, η ατμόσφαιρα γέμισε και πάλι από αυτά τα καρκινογόνα χημικά, ο περιβάλλοντας χώρος έγινε πεδίο μάχης. Γιατί; Επειδή αυτοί έμειναν να ασχολούνται με το προϊόν.
Μέσα στο γήπεδο κρεμάστηκε μόνο ένα πανό. Ένα. Δεν έγραφε το όνομα της ομάδας ή ένα εμψυχωτικό σύνθημα προς τους παίκτες των γηπεδούχων που θα έπαιζαν μπροστά σε άδεια καρεκλάκια. Έγραφε "Ζωγράφου 2019" και αφορούσε μία δολοφονική ενέδρα ανάμεσα σε κόκκινους και πράσινους που από καθαρή τύχη δεν είχε νεκρούς. Εκεί φτάσαμε. Να υμνούμε τον θάνατο. Το αίμα. Τις δολοφονικές απόπειρες. Την παραβατικότητα. Το έγκλημα. Τον υπόκοσμο. Να τον προβάλλουμε σε πρώτο πλάνο, να τον διαλαλούμε, να τον διαφημίζουμε. Εξάλλου, είναι το μόνο που μας έμεινε. 
Πανό που κρεμιούνται ανάποδα και καίγονται σε κάθε ντέρμπι, χωρίς να υπάρξει έστω ένας που να αναρωτηθεί. Που βρέθηκαν; Πως αποκτήθηκαν; Γιατί ένα τέτοιο τελετουργικό να επιτρέπεται μέσα σε ένα οποιοδήποτε γήπεδο; Γιατί να αποτελεί τίτλο τιμής και όχι ντροπής για κάθε οικοδεσπότη.
Δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιος την έπεσε σε ποιον ή ποιος πήρε το σκηνικό. Σημασία έχει πως κάθε εβδομάδα έχουμε και από κάτι καινούργιο. Τις προάλλες μία καφετέρια στην Θεσσαλονίκη (Κρήνη) βάφτηκε στο αίμα από ένα ξαφνικό ντου, φωτογραφίες από γυμνά κορμιά που κείτονταν στους δρόμους κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Πριν από μερικούς μήνες έγινε πέσιμο σε ακαδημία με μικρά παιδάκια.
Καρτέρια στήνονται καθημερινά παντού. Αν κάνεις το λάθος και φοράς λάθος μπλούζα, αν τα χρώματα από τα ρούχα σου δεν αρέσουν, έμπλεξες. Αν τυχόν δεν ξέρεις κάποιο δρόμο ή πιο λεωφορείο περνάει από τα μέρη, την έκανες. Πέντε σε έναν. Δέκα σε έναν. Είκοσι σε έναν. Δεν υπάρχουν πια κανόνες ηθικής. Ότι κάτσει, όπου κάτσει.
Σαν να μην έφταναν τα ντόπια φρούτα κάνουμε πια και εισαγωγές. Πίσω από τον μανδύα της… τάχα αδελφοποίησης εισάγουμε κάθε καρυδιάς καρύδι που θέλει να εκτονωθεί στα μέρη μας. Σέρβοι, Ρώσοι, Αυστριακοί, Βούλγαροι εισρέουν κάθε φορά που μυρίζει μπαρούτι για να τις παίξουν για κάτι που δεν έχουν ιδέα τι αντιπροσωπεύει.
Όψιμοι «φίλοι», με χρήσιμη τεχνογνωσία επί του αντικειμένου, πολλές ώρες πτήσης, έτοιμοι ανά πάσα ώρα και στιγμή για όλους και για όλα. «Φιλίες» που με περίσσια υποκρισία διαφημίζονται από όσους έμαθαν να υμνούν τους «υπέροχους κόσμους» γιατί… έτσι πρέπει. Ένα δίκτυο που υφαίνεται για να ελέγχει τα γήπεδα, το οποίο οι αφελείς ρομαντικοί κάθονται και χειροκροτούν και να υποστηρίζουν δίχως και οι ίδιοι να καταλαβαίνουν το γιατί.
Φούρνοι ανατινάζονται, σπίτια καίγονται, διαιτητές δέρνονται με σφυριά, είσοδοι από πολυκατοικίες γίνονται λαμπόγυαλο, ορδές από μηχανάκια πολιορκούν οικείες διαιτητών, ένας φαύλος κύκλος αίματος, (καθόλου τυφλής) βίας, εκφοβισμού, επιβολής. Λαυρίου, πεζογέφυρα στο Βόλο, μολότοφ στα γήπεδα ακόμα και σε ματς Champions League, καμένοι συρμοί, μαχαιρώματα, βόμβες σε συνδέσμους, δράστες να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ανενόχλητοι, ανέγγιχτοι.
Σικάγο; Τέξας; Κολομβία; Όχι, πιθανώς κάτι χειρότερο. Όλος αυτός ο ανθός της παραβατικότητας βρήκε το κατάλληλο θερμοκήπιο για να ανθίσει στην... κανονικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ας κάνουμε λοιπόν κάτι άλλο. Ας διοργανώσουμε μία λίγκα χουλιγκάνων, με εντός κι εκτός έδρας μάχες. Πενήντα από την μία, πενήντα από την άλλη, με ίδια πολεμοφόδια και δίχως άλλους κανόνες. Ας επιλέξει κάθε ομάδα ένα χωράφι για έδρα κι ας πάνε εκεί να τις παίξουν δίχως αστυνομία, δίχως τίποτα. Κι όποιος αντέξει. Η νίκη στο σκηνικό θα δίνει τρεις πόντους. Τους πρωταθλητές θα τους εξάγουμε στο Champions League χουλιγκανισμού.
Η ανάρτηση του Υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook πρωί της Δευτέρας μετά από ένα τέτοιο Σαββατοκύριακό έχει κι αυτή την δική της σημειολογική σημασία. Μία γραφική φωτογραφία από κάποιο λιμανάκι της Κρήτης με το μήνυμα: «Καλημέρα και χρόνια πολλά! Όταν ο ουρανός της Κρήτης ζωγραφίζει.». Δείχνει μία συνθηκολόγηση, μία παραίτηση, μία αποδοχή της όλης κατάστασης. «Σφαχτείτε όσο θέλετε, εμείς ας ασχοληθούμε με τα όμορφα τοπία της χώρας μας». Προσπάθησαν κι άλλοι πολύ πιο ενεργά να ασχοληθούν με την βία στα ελληνικά γήπεδα. Απέτυχαν. Έπεσαν σε τοίχους.
Ίσως, γιατί η αθλητική βία είναι πολύ πιο χρήσιμη από την μη βία…
*Σωτήρης Μήλιος, sdna